Hejka! Jestem Elmira. Uczęszczam do terapeutycznego punktu przedszkolnego.
W ciągu ostatniego roku osiągnęłam wiele pozytywnych rezultatów:
1. Dzięki treningom zachowań żywieniowych poszerzył się mój repertuar żywieniowy. Jem już brokuły, marchew, jabłka, purée ziemniaczane, a nawet szynkę drobiową.
2. Dzięki kompleksowej terapii zrobiłam duże postępy w zakresie umiejętności samoobsługowych. Potrafię samodzielnie korzystać z toalety, myć ręce, myć zęby oraz samodzielnie jeść. Uczę się także samodzielnego ubierania się – w tym obszarze osiągnęłam już częściowe sukcesy.
3. Częściowo potrafię poprosić lub wskazać, czego potrzebuję.
4. Osiągnęłam pozytywne efekty w integracji sensorycznej: potrafię utrzymywać równowagę, balansować, koncentrować się oraz wykonywać określoną sekwencję czynności.
5. Widoczne są pozytywne zmiany w rozumieniu mowy kierowanej do mnie. Poszerza się mój zasób słownictwa – oprócz rzeczowników uczę się także wskazywać czynności. Uczę się języka polskiego, potrafię liczyć do 10 po polsku, znam wszystkie litery oraz kolory.
Moim celem jest pokonanie trudności behawioralnych, poprawa komunikacji oraz rozwijanie świadomej mowy. Mam nadzieję, że terapia pomoże mi zrobić te bardzo ważne kroki.

Mam na imię Nikita. Jestem chłopcem w spektrum autyzmu. Mój świat działa trochę inaczej niż świat większości ludzi.

Czasem dźwięki są dla mnie za głośne, światło za jasne, a zmiany zbyt szybkie. Są dni, kiedy trudno mi powiedzieć, co czuję i czego potrzebuję, nawet jeśli bardzo się staram. Ale to nie znaczy, że nie rozumiem świata ani że nie mam marzeń. Lubię porządek i przewidywalność. Kiedy wiem, co mnie czeka, czuję się bezpieczniej. Najlepiej uczę się wtedy, gdy ktoś tłumaczy mi rzeczy spokojnie i krok po kroku. Każdy mały sukces jest dla mnie ważny — czasem to nowe słowo, czasem spojrzenie w oczy, czasem odwaga, żeby być wśród innych dzieci.

Moim celem jest nauczyć się funkcjonować w świecie tak, żebym mógł być jak najbardziej samodzielny. Chciałbym umieć powiedzieć, co czuję. Chciałbym mieć kolegów. Chciałbym kiedyś sam pójść do sklepu, porozmawiać z innymi i nie bać się tego, co nowe. Marzę o świecie, który mnie nie przeraża. O świecie, w którym dźwięki, zapachy i emocje nie są zbyt silne. O świecie, w którym będę rozumiany i zaakceptowany taki, jaki jestem.

Żeby to było możliwe, potrzebuję regularnej terapii i wsparcia specjalistów. To oni pomagają mi uczyć się komunikacji, rozumienia emocji i radzenia sobie z codziennymi trudnościami. Dzięki nim robię postępy, które dla mnie są ogromnym krokiem naprzód. Wasze wsparcie pomaga mi iść dalej. Pomaga mi uczyć się świata, który dla mnie nie zawsze jest prosty, ale który chcę poznać i zrozumieć.

Dziękuję, że jesteście częścią mojej drogi.

Boguś to chłopiec, którego napędza ciekawość. Najbardziej lubi spędzać czas z rodzicami — z mamą podczas wspólnej zabawy, a z tatą przy ich małych „męskich sprawach”. Kiedy tata zaczyna coś majsterkować przy samochodzie, Boguś momentalnie pojawia się obok. Patrzy, pomaga, dopytuje. To jego mały świat wielkich odkryć.

W domu ma też gitarę. Czasem uderza w struny tak długo, że wygląda, jakby występował na własnej scenie przed najwierniejszą publicznością — rodziną. Może to pierwsze oznaki muzycznej pasji, a może zaczyna się w nim rodzić przyszły kierowca wyścigowy, który marzy o bolidzie i torze Formuły 1.

Marzenia ma wiele, każde inne, każde piękne. Ale wszystkie zaczynają się od jednej rzeczy: Boguś musi móc usłyszeć świat.

Badania wykazały u niego niemal całkowitą głuchotę. Słyszy tylko bardzo głośne dźwięki — zwykła rozmowa już do niego nie dociera.

👉 Jedyną realną szansą na rozwój słuchu są implanty ślimakowe. Ich koszt to aż 150 tysięcy złotych. Każdy miesiąc ma znaczenie, bo im szybciej implanty zostaną wszczepione, tym większe szanse, że Boguś nauczy się mówić i kiedyś sam opowie nam o swoich planach na przyszłość.

Nie pozwólmy, by cisza odebrała mu możliwość poznania ludzi, muzyki, świata i siebie. Pomóżmy Bogusiowi usłyszeć głos mamy i taty, struny gitary, dźwięk silnika — i całe życie, które dopiero przed nim.